Klon Kostur z Jesionowego Szlaku. Szarża zdziczałych psów.

Z drzewami niekiedy, jak z dziećmi. To znaczy wesoło bardzo i przyjaznie jest, chociaż czasem ciężko się połapać. Każde chce mieć swoją opowieść, być opowiedziane, zapamiętane. By przekazać koniecznie o czym wyszumiało. Poznać nowych ludzi – innych niż ja. Mało tego, jak sobie rozpoznały we mnie czym jest fotografia i jak łatwo mogą w ten sposób nawiązać łączność z ludzmi, którzy na nie patrzą przez ekran i o nich czytają, niektóre zaczęły nawet o zdjęcia tytułowe prosić  Żeby koniecznie ich prawdziwe oblicze, a nie jakaś magiczna grafika, które tak mi się podobają. Istoty chcą się pokazać, takie, jakimi są.

A było tak… Krzesimir znów zaczął ‘’wyganiać’’ na jesionową aleję właśnie, a Klon Kostur poprosił o wizytę. Przyznaję, że zbyt często pomijam to wspaniałe miejsce. Wędrowna dróżka, dzika, piaszczysta i bosa, pełna oryginalnych i świadomych drzewnych osobowości. Wzięły się chyba same z siebie, nie wygląda by ktoś je posadził. Spotkasz tu podróżniku dęby, wiązy, jesiony, wierzby, lipy, klony, jabłonie zapomniane i róże dzikie, wraz ze srogimi głogami. Tarniny pilnują co bardziej skrytych miejsc, a bzy czarne zapraszają ptaszęta do biesiady. Tych zresztą wcale nie brakuje. Zamieszkały tu trznadle słoneczne, skowronki poranne, monotonne ortolany, czupurne dzierlatki, jaskółki ‘’dymne’’, bażanty przecudne, kosy skrzekliwe, szczygły, mazurki gwarne i dzierzby drapieżne…

68736974_2256457681351420_1683059509909520384_n

Energia Drzew jest tu bardzo silna i ‘’mąci’’ w przestrzeni. Zakrzywia i zapętla czas. Pamiętam jak jechałem raz tutaj na podsiadówkę, trasa która rowerowo zajmuje 10 minut rozciągnęła się w odczuciu do dwóch godzin. Jadę i jadę, i jadę… A jakbym nie poruszał się do przodu. Aż niepokój mnie ogarnął i takie dziwne wyłączenie. Potrafią zaczarować. Ponad rok temu wyśpiewały mi moją przyszłość, która się wydarzyła.

Po drodze mijam dwa króliki, kręcące się wokół siebie na polu. Pociesznie. Oglądam je w lornetce, kiedy wnet ten drugi włazi na ‘’drugą’’ i w parę sekund wykonuje coś, co nazwalibyśmy intymnym pożyciem w bliskości. Ojej! Lornetka zbliża do przyrody, ale że aż tak? Muszę się przyzwyczaić. Wreszcie staję pod mym gospodarzem. Spod niego zmyka maleńki zaskroniec. Wygrzewał się w miejscu, na którym zwykle siedzę. Taka niespodzianka! Bo przecież jestem spod znaku węża… Pierwsze potwierdzenie, że wizyta jest poważna.

O Kosturze nie pisałem wiele dotąd, bo i jakoś nie napierał, rzadko mówił, jedynie gościł, przytulał i wspierał. On jest dla mnie przykładem Boskości. Dawno temu przycięty, odbił i rozbudował koronę w kształt serca, i zdaje się nie stracił przez to doświadczenie nic ze swej sympatii do ludzkości. Chociaż nie wiem, bo nie znałem go wcześniej. One też ewoluują w charakterze. Jego można określić jako ‘’Niosący Wiarę’’, bo zawsze potrafi coś z siebie zrzucić i robi to w odstępach kilkuminutowych. W ten sposób zaczepia, odpowiada, pokazuje że jest obecny i słucha. I tak zawsze… Każda moja wizyta to jakieś patyki, nasiona i dziwne okruchy, które spadają zewsząd. Jak on to potrafi? Nie spotkałem dotąd takiego drzewa. Wesoły jest, rubaszny, dowcipny. A jednocześnie kosmicznie mądry. Pamiętam, gdy nie potrafiłem poradzić sobie z bólem ludzkich spraw. Chciałem przestać tęsknić i pragnąć. Błagałem, by coś zrobił, odmówił.

‘’ Bo wtedy przestałbyś być człowiekiem. Tym którego znam. A takiego Cię kocham i przyjmuję. Taki też jesteś, dlaczego chcesz się wyrzec co w Tobie najpiękniejsze? ‘’

Powiedział wtedy dużo więcej, i choć już nie pamiętam, podziałało i zmieniło.
Dziś znów mi pomaga. On wzywa, kiedy trzeba otulić mrok. Odezwał się we mnie ostatnio, kiedy zaczęły się drastyczne cięcia w lesie. Obok Krzesimira składują porżnięte drewno..
Klon mnie słucha. Kręci konarami. Wiem, że umówili się z dębem aby mnie pocieszyć. Chcą koniecznie utrzymać mój nastrój, mimo tych trudnych chwil. ‘’Ty pisz, pisz, znajdziesz sposób by o tym wszystkim w sposób poruszający opowiedzieć, nie urażając nikogo. Właśnie Ty to zrobisz. Nie przychodz teraz tutaj, idzcie na szlak jesionowy. Za jakiś czas walec się przetoczy. My przetrwamy wszystko.’’ , rzekł mi Dąb na mój żal rozpaczy. Tak, one wszystko, my niekoniecznie. I to chyba największe pocieszenie. Głowę mam zajętą przeróżnymi myślami. Ciężko nam się złączyć. Wreszcie Kostur opowiada mi kawał o tych zmaltretowanych suszą burakach przy których rośnie, i atmosfera robi się sielska, swobodna. W ogóle z buraków to on się często śmieje. Tak pogodny, radosny. Mimo tej suszy wokół. Ruda smuga w polu przykuwa mój zawsze czujny wzrok, tak rozpoznaję w szkle lisa. Poluje na myszy. Ogon trzyma w górze podniesiony na sztorc, zupełnie jak kot. Pewnie żeby nie szeleścić dodatkowo. Jego pocieszne harce obserwuje blisko godzinę. Myślę sobie, jak niewiele potrzeba do szczęścia? Jeden lis… Jeden spacer. A przecież to nie żadna dzika knieja, tylko pola uprawne, poprzerywane miedzami, rowkami i zakrzaczeniami. I tu można spotkać wszelkie bogactwo. Z kępy bylicy wynurza się sarna, którą podziwiam równie blisko dzięki lornetce, widząc jak wręcz zwierzę próbuje językiem różnych ziół liżąc, zanim spróbuje. Takie odkrycia! Już jestem w innym nastroju. Dodatkowo ten spokój. Nikt tu nie przyjeżdża i jest zupełnie cicho. Z dala od warkotu pił, łoskotu padających drzew, a nocą huku wystrzałów…

– Wiedziałeś kochany, co poprawi mi humor? Ty wiedziałeś. Dlatego dzisiaj do Was wezwanie. Mam kontemplować tutejsze miejsce jak twierdzisz, ale jak?

Mówię, pytam. Sekundy i zrzuca… I weź tu gadaj, zrozum ich. Ale to mi wystarczy. Za wszelką odpowiedz. Wiem, że gdyby mógł, przewrócił by mi się na głowę, abym pojął wszystko, co z takim mozołem szelestu próbują mi wtłoczyć. Rozmawiamy o książce. Przychodzą pomysły na rozdziały. I obraz. Klon pokazuje mi jak ma wyglądać okładka. Dokładnie o takiej marzę! Jak Ty ze mnie czytasz…Wzruszam się, bo to co widzę spaja się z tym, czym jestem… A jakie bogate szczegóły tej wizji 

Prawa strona okładki. Pień drzewa, pnący się w górę z koroną. Pod nim chłopak siedzi, wędrowiec z lornetką na szyi. W dłoniach ma książkę, kulę magii leśnej, albo wzrok utkwiony w gwiazdach. Tak, są tam gwiazdy, obraz przestawia noc. W prawym górnym rogu błyszczy księżyc w pełni. Z serca wędrowca lub z kuli wypływają kolorowe promienie, łączą się z księżycem, chmurami, kosmosem, zwierzętami, drzewem… On połączony jest z tym wszystkim całym sobą. Na konarze sowa siedzi puchata. Albo słowik, z którego dziobka otwartego płyną nuty z liniami. Na niebie sylwetka nietoperza. Przed wędrowcem zwierzęta stoją, dzik, jeleń rogaty, lis. Przyszły ufnie jak zawsze, do krainy szeptów. A może tylko jedno zwierzę, zależy jak się zmieści. Dzik na pewno. Chłopak przypomina mi trochę Małego Księcia. Dużo szczegółów. Czy komuś uda się wykonać taki projekt?

Niewielki ptak drapieżny przenika nisko i szybko, to chyba kobuz. Zgadywanka. Zbieram się, bo robi już chłodniej. Taka to pogada. Wyjeżdżasz w krótkim rękawku, a nocą marzniesz w dwóch bluzach, czapce i szaliku. Biorę kolbę kukurydzy z łanu obok i trochę zjadam. Łagodna, mączasta, smaczna. Resztę rozrzucam wokół drzewa garściami, a on trzęsie się w geście zaskoczonej radości. Dla mnie to rodzaj rytuału, podziękowania, choć robię tak po raz pierwszy. Ponoć tak czynili nasi przodkowie. Kosturze… Dobranoc Ci. Podziękowań przyjmij krocie. Czas i chłód mnie gna, poszukać jakiegoś miejsca na noc.

Gdy wychodzę na szlakową dróżkę, miga mi lisia kita. Idzie przede mną, i ani myśli się obrócić. Gapcio. Pewnie ten sam z buraków, teraz obserwuję go z kilku metrów jeszcze w zbliżeniu szkła, zupełnie jakbym miał nos w jego futerku. Zielone ślepia spoglądają łapczywie choć przekornie na gęstwę kukurydzy. Tam zwierzak znika po paru chwilach wspólnego marszu.

Księżycowy rogalik wisi nad olszynami, kiedy wkraczam na pola. Roztacza aurę chłodnego złota. Jesionowy szlak szkarłaci się w czerwieni zachodu, stąd dopiero mam widok na jego cały kunszt. Niemal niczego dziś nie planuję, idę gdzie oczy poniosą. Często miejsca które mijamy tysiącami razy przejazdem roweru czy auta, po zejściu z trasy kryją kolejne tajemnice. Może szukam dziś zwierząt i chcę być blisko nich. A może spokoju najgłębszego. Dziwny, pogmatwany kształt w oddali przykuwa mój wzrok. Rozpoznaję jeszcze nieco w szarości. Po wielu krokach w sypkim pyle, bo już ziemią ciężko to nazywać, docieram do miedzy. Cudowna jest, taka jak z przeszłości. Daleko pojedyncze kępy krzewów, a na niej zioła, trawy i kwiaty. Pas życia. Miejsce prezentuje się idealnie do zasiadki. Łan buraczany połączony z kukurydzą, w trianglu z zaoranym po zbożu. Odludne, rozległe, z widokami na dalekie lasy. Tędy mogą wędrować dziki. Kształt okazuje się być starą, gnijącą i przewróconą zwyżką myśliwską. A zatem dotarli i tutaj. Próbuję ją podnieść, bezskutecznie. Mało się nie rozleci. A więc będę siedział na przewróconej.

66223959_479909626099685_4980183251667648512_n

Czarne sylwetki stoją. Widziałem już jak szedłem. Ucieszyłem, że dziki. Patrzę w lornetce i rozeznać nie mogę. Już zmierzcha. Kiedy sylwetki dają w ruch, rozpoznaję trzy psy. Co tu robią tak daleko? Milczkiem idą. Dobrze, że jest ta zwyżka… Nie no. Dawniej uważałem, że zdziczałe kłusujące psy, to często koloryzowany wymysł, ale jednak suma takich spotkań utwierdziła mnie, że coś jest na rzeczy. Być może uciekają właścicielom ze wsi i wracają. Może są wypuszczane. Ich zachowanie.. Tak łatwo można poznać, kiedy po prostu polują. Jest hierarchia. Jak w wilczym stadzie. Idzie przewodnik, ostatni ubezpiecza. A w burakach rudy kozioł sarny. Nie spodziewa się. Coś tam jeszcze szeleści. Obserwuję. Znany schemat działania. Jeden z psów kładzie się na polu, dwa nasłuchują napięte jak struny, w kierunku sarnich szurnięć. Podchodzą. Nie są duże, powyżej kolana kundelki. Wiem, że sarny raczej nie złapią. Ten który został to ‘’pogoń zastępcza’’. On obserwuje i reaguje, kiedy zwierz puści się w kierunku którego nie przewidziały. Jest elementem zaskoczenia i często przesądza o wyniku polowania. Jak niewiele potrzeba naszym pupilom, by wróciły na łono dzikości…

I start, jak z procy! Kilka szybkich ruchów, kotłowanina. Zero wrzasku. Mój boże, sarna! Coś uciekło. Po chwili biegną, one. Każdy w innym kierunku. Każdy niesie jakiś kawałek, czegoś… Co one tam dopadły? Nie wytrzymuję… Zbiegam ze zwyżki, i krzyczę do najbliższego psa,

– Zostawisz to ???

Puszcza łup i ucieka. Doświadczenie podobnych sytuacji uczy. ‘’Dzikując’’ unikają ludzi jak ognia, poza tym mają wrodzony respekt. Dawniej do takich bezlitośnie strzelano. Wahałbym się, gdyby było ich więcej, lub były bardzo duże. Podbiegam do kawałeczka – jakaś nóżka. Ni to lisia, ni zajęcza. Ale nie sarnia. Tak zmasakrowana, że rozpoznać nie mogę. Jak to się stało? Rozerwały błyskawicznie żywego, czy znalazły padlinę? Ehhh.. Nie dowiem się.

Z księżycem na ramieniu ruszam dalej miedzą, do krzaka który w tle się majaczy. Wołał… Okazuje się być pięknym bzem. A pod nim – raj. Mnóstwo ogromnych kamieni, w sam raz do siedzenia i czuwania. Mogłem przyjść tu od razu. Dotykam jednego z jego pni, a drzewko zaczyna się trząść, zupełnie jak człowiek w dużych dreszczach. Dobrze Ci tu kochany? Radzisz sobie? Ptaszęta dopisują? Dzieje się ciekawie, obserwujesz? Ależ Ci pięknie trafiło, rosnąć na takiej ładnej miedzy. Szybko się bratamy. Jest ucieszony, że przyszedł Człowiek. Ten, który może jego usłyszeć i może więcej… Rekacja drzewka już mnie nie dziwi, ani zwierząt, odkąd przeczytałem u ‘’Anastazji’’ , że każde stworzenie, istota, roślina odczuwa ciepło ludzkiej miłości i pragnie się w niej znaleźć, ogrzać. To dla nich jedno z najpiękniejszych doświadczeń. Dlatego przychodzą zwierzęta gdy czuwasz, dlatego drzewa tak reagują. Wyciągam dłonie do krzewu i chwytam jego pnie – gałęzie. Wibracja drzewka wzmaga się w drgającej ekscytacji. Chcę to dla niego wypowiedzieć… aby poczuł…Od jakiegoś czasu tak robię. Przytulam sercem, wypowiadam i Błogosławię… Niech zabiorą z Ziemi najlepsze o człowieku wspomnienie.

Bzie Ty dziki, zapomniany, 
Odtąd jesteś już poznany

Niech najlepiej Ci się wiedzie, 
Mój daleki Ty sąsiedzie

Deszcze obmywają chłodne, 
Przemijają dni pogodne,

Błogosławię Twym korzeniom, 
Liściom, korze i kamieniom

Niechaj wspiera Cię świat cały
Byś powitał wiek dojrzały

Żywot spędz tu swój sędziwy, 
Jak najdłużej zostań żywy

Wzrastaj wielki i wspaniały
By niebiosa podziwiały

Zaproszenie Twe przyjmuję, 
Bardzo za nie Ci dziękuję

Siądę z Tobą na czuwanie, 
A najlepsze niech się stanie

~ Wieczór 5.09.2019 rozterki Wędrowca.

48385347_2310602708967368_8031636363038162944_n

Reklamy

Tęsknota jesieni. Pieśń Duszy Wędrowca

Jesiennym szmerem otulam się liści, 
Chochoły w stogach drzemiące, uśmiechem pozdrawiam,

Tańczę w paprociach zeschłych, z duchem bosym Ziemi 
Czasem pogrzebię trochę w starociach…

To znów cały zatopię w Czerwieni, 
Podnoszę dłonie i chwytam szelesty,

A z aury złocistej snów wianki zaplatam, 
W krainie tajemnic ku nieznanemu wędruję

Wiatr coraz dalej i dalej pogania, 
Wcale zmęczenia żadnego nie czuję,

W kolorach brzasku przeglądam się z rana, 
Marzenia dzikie snują się przy mnie,

Druhowie czuli, towarzysz błogi 
Będą szybować na piórkach zwinnie

Do najpiękniejszej, prowadząc drogi

Mirabelki krasne po owocach całuję, 
Dziękuję, że obrodziły tu z dojrzałością

Obfitości oddech w powietrzu paruje 
Wielu obdarzą, swą słodką sytością

Na mchu zielonym w wilgoci spoczywam, śpiewam do ptaków na pożegnanie
Niech im życie najlepszym ozłoci, podziwiam ostatni skrzydlaty taniec

Szeptem zawołam grzyby, prąd aromatu w kapeluszy chaosie 
Prastarym echem ziemi są żywi, pachną aż kręci w nosie

Kawę z żołędzi na ogniu zaparzam
Sikorze siostry spoglądają ciekawie

Dąb o zaufaniu mi ciągle powtarza
I tak jesteśmy tu razem, przy kawie

Brzozy wciąż figle płatają mi nowe, 
Kiedy zasiadam, na długie czuwanie

Podglądają mnie sarny płowe,
Najbardziej cicho, staram się dla nich

Być

Z puszczykami mgieł duchy poławiam, 
Zjaw dymiących, wolnych i dzikich

Zapomnianych Bogów Imiona wymawiam 
W wierzbach migoczą już chwiejne ogniki,

Głowę utulam w ogonie lisim, 
Rudy przyjaciel, odwiedził i usiadł

Rozmawiamy o harcach mysich
Mówi że zrobił, co czynić musiał

Spogląda ufnie zielonymi ślepiami, 
Wie już, że z druhem jest tu bezpieczny

Często siedzimy sobie tu sami 
I tak mija spełniony, czas ten bajeczny

O świcie zanurzam się cały w strumieniu,
Badam ścieżki i tropy – wodopój

Ciało pogrąża się ukojeniu 
Chłodny a błogi, ogarnia mnie spokój

Dębowie pomrukują z daleka, znowu do siebie, po coś wzywają 
Szemrze tam z pluskiem pobliska rzeka, żywioły dziś przemawiają

A ja bez większych planów, kasztanów uzbieram kosze 
Zaniosę jeleniom na czas ich święta, częstujcie się bracia proszę

I dzików przebudzenia posłucham, jak trzeszczą szuwary łamane
Ucieszę tym swego ducha, odgłosy to ukochane

W deszczu i słocie nurkuję ze szczęściem,
Pomoczę kurtkę, ubłocę kalosze

Niczego chyba nie trzeba mi więcej, 
Wieści coraz to nowe przynoszę

Wicher zimny pędzi przez pola, czapkę pożyczyć chce do wędrówki 
On już do siebie pieśnią mnie woła, i na nic tu żadne wymówki

Trznadlom i wróblom do snu nucę wieczorem, te się zlatują igrając skrzydłami
W kolczastej kryjówce tam mają osłonę, do zmierzchu zostanę tu razem z Wami

Na miedzy siadam u głogów rumianych, gdzieś w tarninowym zakątku ciemności 
Pośród chrobotów, szelestów słomianych, pogrążam się w swojej Dzikości

37927-1920x1200

250961

35160wide

les-osen-stvoly-listva-derevia-vetki-polumrak-svet-luchi-sol

Sierpień 2019

Foto: Wallpapers

The Leaf Charmer

Wiosna leśnych ludzi. Dębowy spacer Intuicji

Podczas wędrówek z Drzewami Mocy, oddajemy się świadomemu byciu w Przyrodzie. Zanurzamy w istnieniu jakie nas otacza. Donikąd nie spieszymy. Przeglądamy siebie w maleńkim życiu. Tu w rowku płynie do swoich spraw jaszczurka żyworodna, a na polu gna na polowanie błyszczący sprinter – biegacz złocisty. Pochylamy z uśmiechem i nad nim. W mikroświecie wszystko ma swój odpowiednik. Chrząszcze biegacze, to takie jakby miniaturowe pantery, wilki, ścigające swoje ofiary. Znajdziemy tu i padlinożerców oraz roślinożerców, jak i ‘’na górze’’. Krzyczą gęsi. Las śpiewa już po wiosennemu – niedawno przybyły pokrzewki i piecuszki. Odkrywamy bogactwo jego mieszkańców. Kwiaty otwierają i uśmiechają do słońca. Tym nie mogę się oprzeć, każdemu robiąc fotograficzny portret. W domu z atlasem zapoznaję gatunki i dowiaduję czegoś o nich. Postrzegam, jak bardzo się zmieniłem. Dawniej dla mnie niemal niewidoczne, dziś nie potrafię przejść obojętnie obok żadnego kwiatu. Jakby wołały, zobacz jaki jestem śliczny! Spójrz do czego prowadzi Światło… Maleństwa chcą się pokazać i opowiedzieć światu o sobie. Ta wyprawa to takie moje Święto Duszy, bo wreszcie zawitali do mej przestrzeni mężczyzni na wędrówki. Pamiętam, jak długo opierałem się przed tym. Pewnego dnia, przyszło zrozumienie, że na poziomie duszy, nie ma to żadnej różnicy. I zgoda łagodna się pojawiła. Również oni potrzebują odetchnąć sobą, przypatrując się światu okiem kochającego las wędrowca. Mężni, srodzy, nieustępliwi wojownicy. Cudownie ich otwierać, i patrzeć jak zsuwają się sztywne zbroje lat. Jak kiełkuje zachwyt i wrażliwość.

20190413_121706

Las kipi już tętnem wiosny. Drzewa i krzewy okryły delikatnym puchem świeżej zieleni. Inne kwitną. Mroczne, gęste, czarne, tarniny dziś weselą się setkami śnieżnych kwiatuszków. Co za zmiana! Wszystko wokół dzwięczy odwieczną pieśnią życia. Na dębowym szlaku Krystyna zauważa brązową ptaszynę – samiczka kosa w gnieździe. Na wysokości ramion, choć idealnie zakamuflowana. Zastanawiam się, co kierowało ptakiem przy wyborze tego miejsca. Jeżdżą tu przecież rowerzyści, okrążają biegacze, ale fakt – bardzo trudno ją wypatrzyć. Pisklęta będą natomiast doskonale widoczne i głośne… Tak samo, każda kuna może bez problemu dostać się od spodu. Komu się powiedzie? Historie żywota…

Lekcja

 

20190413_143325

Ścieżka nasza wiedzie nad bagnem, choć po drodze mijamy różne przejawy tworzenia siedlisk Przyrody. Suchy młodnik sosnowy zachwyca swoją odmiennością. Spośród ledwie pokrytego mchami piasku wystają srebrne kępy ostrych traw – to szczotlicha siwa. Choć mniej się nimi interesuję, również nie mogę wyjść z podziwu wobec ich talentu przetrwania. Bo trawy opanowały wszelkie możliwe środowiska. Od arktycznej tundry, po zalane i ciągle podmokłe tereny, przez odległe szczyty górskie, mroczne głębiny leśne, a nawet zbocza wulkanów. Wszędzie można je odkryć. Nad nami z majestatem przelatują ogromne żurawie, specjalnie zbaczają nisko, jakby chciały się przyjrzeć dokładniej. W oddali, na zielonych polach gęsi wygrzewają pierzaste kupry, męcząc ciągłym skubaniem dopiero co wzrosłe zboża. Opowiadam o życiu i zwyczajach moich ulubieńców – dzików, ukrytych gdzieś tam w morzu trzcin. Mijane Brzozy uczą nas pracy z emocjami. Pokazuję moim gościom pewne pozycje ciała, jakie wesołe drzewa pokazały mi celem powrotu do harmonii. Lekko poprawiam, wskazuję, ustawiam – i teraz wszyscy troje tkwimy w odczuwaniu kojącego przepływu: Ziemia – Człowiek/Ciało – Drzewa. Na krótką chwilę dane jest stać nam się jednością.
Za chwilę lądujemy w objęciach sędziwej wierzby, Mistrzyni Życia. W podziwie, jak dziuplasta, zmurszała, próchniejąca istota pozostaje wciąż żywa, pełna otwartej gościnności dla najmniejszych, drążących ją istnień… Czasem, mam wrażenie, że wierzby nie umierają nigdy. Przecież i ona będzie wciąż wypuszczać nowe pędy… Ciężko ustalić kres takiej istoty. Pod nią odczytujemy wierzbowe przesłanie Mocy, jakie spisałem już jakiś czas temu. W hołdzie starej mądrości, jaką zgromadziły pokolenia jej sióstr, żyjące tu od wieków. Rozkręca się wtedy i targa podmuchami. Pani bagiennych żywiołów… odpowiada nam echem swej tajemnicy.

20190414_105416

Wypoczywamy na rozległych łąkach. Przysiadamy na polnych kamieniach. Stąd dobrze widać wszelkich innych zwierzęcych wędrowców, podróżujących do swoich spraw. Sarny migrujące między zagajnikami i kępami polnych zarośli przypatrują nam się ciekawsko. Zawsze mnie to dziwi – potrafią paść się kilkadziesiąt metrów od jeżdżącego ciągnika, ale wobec człowieka ‘’luzem’’ zachowują dystans i ostrożność. Choć w głębi siebie wiem, że i to uległoby zmianie, gdybyśmy tylko przestali je prześladować, traktować jak intruzów i ‘’szkodniki’’. Wielkopolska. Nazwa kojarzy mi się z Wielkie – Pola. Bo pola, to istota tutejszego krajobrazu. A zwierzęta, nawet te największe dostosowały się do życia tutaj i radzą nie gorzej niż w prastarych, dzikich puszczach. Krystyna nie może się nadziwić – jak to jest, że wszędzie wokół ślady, odciski, łapy, kopyta, racice, a ich właścicieli nawet w największych gąszczach nie widać? One wiedzą… Znają swoje pory. I nasze. W bliskości człowieka, wybierają na czas aktywności głównie noc. Choć zarośla mogą wydawać się gęste i nieprzebyte, zwierzyna również wie, gdzie trzeba się skryć – tam gdzie nie dotrze człowiek. W głębinach bagien są czasem takie suche wysepki, wyżej położone miejsca. Tam właśnie docierają ‘’moje’’ jelenie i dziki na swój spoczynek. Człowiek, bez specjalnych środków nie jest w stanie tam się przedrzeć. W pewnym momencie na rozwidleniu dróżek mówię ‘’A chodzmy tędy – jeszcze tutaj nie byłem, zobaczymy gdzie zaprowadzi’. I ten głos intuicji okazuje się być wołaniem potężnego dębu. Poznajemy go na jednej z polanek. Stróż tego zagubionego miejsca. Ależ jest rozłożysty. Ogromny i stary. Emanuje wielką dobrocią, co odczuwamy wszyscy troje. I jakoś nie sprawia mu problemu połączyć się z nami wszystkimi. Długo, długo, nie możemy się od niego oderwać… Każdy przeżywa. A ja słyszę, oprócz radości olbrzyma, jak powiada:

– Błogosławię Waszej wyprawie, Waszym krokom. Niech ten czas uświęci Ziemia…

Szlak przeciera się nieznacznie, znaczony tylko odciskami tropów wędrującego nocami zwierza. Błota, łęgi, olsy, bobrowe tamy, urwiste brzegi, piachy, plątaniny gałęzi, zapadliska, borsucze i lisie nory, zostawiamy w tyle. Podążamy wzdłuż rzeki. Mijamy ‘’dzicze doły’’, babrzyska i kąpieliska chrumkających stworzeń. Jenot czatujący pod wykrotem, umyka chyłkiem. Rozmyślam… Gdyby zmierzał tutaj jeleń lub dzik, zwierz na pewno pozostałby na miejscu. Oto, co żeśmy im zrobili… jak bardzo od nich odeszli. Człowiek = wróg, przed którym trzeba zmiatać. I czasu potrzeba, i ciszy, by przekonać konkretne zwierzęta do swej osoby na powrót. Coś o tym wiem. Natura rozśpiewała się tutaj potęgą całej swej dzikości. Wystarczy jej nie przeszkadzać… Nie jest łatwo tędy wędrować. Nie każdy potrafi. Dużo trzeba się schylać, ‘’kłaniać’’, zginać. Drogę przegradzają zawalone pnie ogromnych drzew, i równie wielkie gałęzie. Ja w takim terenie się nie męczę. Pomykam lekko, szybko, i cicho, balansując ciałem w skłonach, tam gdzie potrzeba. Takie już naturalne. Utkwiło w ciele – jak trzeba się tu poruszać. Takie gąszcza zwiedzamy po raz ostatni w tym sezonie. Już ruszyły pokrzywy. Wzrosną wysokie jak człowiek. I na parę miesięcy to roślinność zielna zapanuje tutaj z wszechistnieniem. Ukryje, da spokój… Siadamy z postojem nad rzeką, zasłuchując się w leczniczym pluskocie szumiącego nurtu. W dwóch miejscach, bobry nie dokończyły swych tam.Zostawiły mały przepływ. To celowy zabieg. Wykorzystują naturalną siłę nurtu do pogłębiania zakola, a on podmywa, i podmywa, wżerając się coraz bardziej w las… niejedno bobrowe pokolenie będzie kontynuować dzieło przodków. Strategia długofalowa. Strzyżk, sikory, pierwiosnek i pełzacz urządzają nam bajeczne słuchowisko. I tak mija nam do wieczora, pierwszy Dzień Wędrowny.

P90413-151010

P90413-164215

20190414_094722

Łęgi, łąki, i olszyny

Gdy wychodzę z domu jeszcze delikatnie pada, i trochę zastanawiam się po drodze, co też z naszą wyprawą. Mam jednak w sobie jakąś pewność, że przestanie…
I tak bardzo cieszę się z tego deszczu. Siąpił całą noc, choć nie zapowiadano. Dla drzew to o wiele za mało, ale skorzystają kwiaty. Obmyty nim ols, zatopiony w porannych śpiewach, jak baśń jest cudny. Wyglądają z niego zielone kępy młodych jaskrów. Obecnie to moje najpiękniejsze miejsce. Z niego wychodzimy na rajską łąkę, gdzie nadarza się okazja do postoju. Powodem jest lis myszkujący na krańcu łąki. Nie chcemy mu przeszkadzać. Moje wędrowne zasady pozostają zawsze wyrazem szacunku wobec naszych gospodarzy – tutaj my jesteśmy gośćmi. I gości proszę abyśmy usiedli. W uśmiechach obserwujemy mykitę, który w śmiesznych podskokach pomaga światu i człowiekowi w ‘’walce z gryzoniami’’. To jest właśnie to… czego nauczam. Na wędrówkach poznać można, jak to jest obcować ze zwierzętami, całkiem w bliskości, gdzie nikt nikomu nie przeszkadza. Jak się zachowywać, by odkrywać podobne rzeczy samemu. Czego przestrzegać. Spędzamy na łące jakieś pół godziny, bo i tyle urzędował lis. Przejaśnia się…

Znowu rzeka. Podążamy z jej biegiem, podziwiając spadziste przejścia, gdzie przeprawiają się zwierzęta. Jakie one pozostają… wolne…Człowiek omija pewne niedostępne tereny. Dla nich prawie takich nie ma. Mijamy wielkie, białe, martwe topole. Ciągną się długą linią… wszystkie pokonane. Znów dopadam do kwiatów z aparatem, kiedy wszyscy troje niemal jednocześnie wydajemy okrzyk zachwytu….

Na wzniesieniu fioletowo. Wielką połać opanowały wonne fiołki. Łan koloru i piękna.Widać, że leżały też tutaj sarny… Jak dobrze człowiek czuje się przy kwiatach. Fiołkowy raj. Podziwiam zwłaszcza te maleństwo, które wyrosło we wgłębieniu buchtowiska. Pyszni się cały. Jakby chciał zawołać, a oto i jestem! Nawet dziki nie dały mi rady! Siadamy nieopodal pod kępą polnego zadrzewienia, i dopiero zaczynają się ROZMOWY.

20190414_131320

Zawsze przychodzi ten moment podczas wypraw. Gdy wreszcie wypływa temat, który jest do przerobienia w przestrzeni. Czasem wiele tematów. Nie ma niewłaściwych. Nie ma też tabu. Nikt nikogo nie ocenia, nie potępia, nie nawraca. Wyrażasz pogląd, osąd, przedstawiasz swoją wiedzę… wymieniamy porady, wskazówki, argumenty… każdy wypływa bogatszy o nowe. Inny punkt widzenia. W naturze rozmawia się lekko. Zamilkniesz na pół godziny czy dłużej, a nie zauważysz nawet. Mijają nas sarny, bażanty, żurawie, szpaki, motyle… I wracasz do dialogu, jakby wcale się nie przerwał. Nie uciekam od rozmów. Po to tu jestem. Wszystko łączy się w jedną terapię – dla Duszy. I cieszę się, że dane jest mi doświadczać takiej głębi i szacunku podczas naszych wędrownych gawęd. Z nich powstałaby osobna książka. Szkoda, że nie da się ich powtórzyć. Każda jest unikatem, diamentem, który na te kilka godzin wybrzmiewa głosem własnej Prawdy. Nią się dzielimy.

Parę kilometrów marszu polem, podczas którego okrążamy wielkie bagno. Nas oblatują gęsi i kruki. Krystyna zbiera piórka, które gęsi właśnie pozostawiły po sobie żerując. Na pamiątkę dla wnuków. Z pól schodzimy do łęgu, w którym tworzą kręgi święte Wierzby Mocy. Nieustannie coś opowiadają. Piski, nawoływania… I gdy siedząc w jej objęciach zaczynam mówić o sprawach drzew, ta zrzuca na mnie przekwitniętego ‘’kotka’’. Ich zakątek, to kolejna ostoja dzikości. Tu dopiero jest mozaika! Powywracane olchy obok zdrowych kasztanowców, klony, jesiony i wiązy. Zdradliwe błota, i ‘’płowa woda’’, miejsce kąpieli jelenich. Ogrom tropów. Dzikość i świętość – tymi dwoma słowami najlepiej określić. Słońce grzeje już bardzo mocno. Zrobiło się gorąco. Dzień kończymy biegając boso w słońcu po zalanej łące, w rozbryzgach zdrowia, zapominamy się w przestrzeni wolności… A potem praca energetyczna w brzozowych kręgach. Nieplanowana przeze mnie. Za to przez Brzozy, już tak. Mijając szpaler, Krystyna woła, że one ją wzywają. Tutaj leczą. ‘’Jaka energia od nich bije, no muszę się przytulić!’’. A mi przypomina się migiem wszystko, co dwa dni wcześniej ćwiczyłem sam podczas pracy z brzozami. Ustawiamy się w pozycjach jakich uczą Drzewa, a przepływem energii ziemskiej uzdrawiamy przestrzenie duchowe. Co dokładnie? Brzozy już wiedzą. A Tobie objawi się później w życiu. Drugi dzień wędrowny z Drzewami Mocy, właśnie dobiega końca. A nam – tak trudno pożegnać się z tym światem, i z sobą…

🌍 Gościom moim, w podziękowaniu za świadome Dni Wędrowne.

20190414_115830

pppp.pg

P90414-133847

P90414-134143

20190414_115444

56472476_2000881270206786_5176235821396656128_n

Księżycowy marsz jeleni. Noc Sów. Samotność warchlaka.

Gdy zbliżam się do skraju lasu, wieczór odpływa w objęcia zmierzchu. Z pól schodzą chyłkiem jakieś zwierzęta, na tyle skrycie, szybko i daleko, że nie rozróżniam z tej odległości, czy to dziki, czy może jelenie. Jedna z saren stoi niemrawo na dróżce, z głową pochyloną w dół. Nad czymś rozmyśla. Albo nasłuchuje. Zdecydować nie może. Lepiej do lasu, czy z powrotem ku polom? Trwa w zawieszeniu. A ja się niecierpliwię. Już powinienem być na stanowisku. Bo sztuką i dobrym obyczajem leśnym jest pojawienie się, zanim zwierzęta rozpoczną sprawy wieczornego żerowania. Nie muszę wówczas poruszać się aż tak ostrożnie z czujnym wzrokiem na najmniejsze przejawy życia wokół. Mogę w spokoju się rozgościć i wybrać dobre miejsce. Tymczasem mrocznieje . Kilka minut chodu i jestem już w czatowni, rozbierając się nieco. Tak trzeba. Aby ciepło odparowało, nie osadzając się wilgocią na koszulce. Sucha odzież, to gwarant udanego czuwania. Oprócz tego, jeszcze przebrać wstępnie na noc. Wstępnie, bo temperatura wieczoru w porównaniu z nocą różnić się może nawet o kilkanaście stopni. Ciepło ciała z jazdy rowerem i marszu, starcza w moim przypadku na jakieś 40 minut. Zdejmuję buty i zakładam grube, puchate skarpety, świąteczny prezent. Okazują się lepiej trzymać ciepełko na mrozie, niż każde obuwie którego próbowałem. Przede mną dogasa w zorzy widok na raj – rozległe bagno, kraina trzcin, gąszcze wierzb i cmentarzysko martwych olszy. Przed nimi łąka z buchtowiskiem, a za moimi plecami mieszany las. Tu szczególnie kipi bogactwo ptasie. Bo w jednym miejscu usłyszeć można ptaki przestrzeni i pól, skryte gatunki leśne, i tajemniczych gości bagiennego świata. Srebrzyście dzwonią rudziki, a popisuje się fletami drozd śpiewak. Trznadle. W szuwarach terkoczą perkozy. Dzienni śpiewacy powoli kończą, za chwilę…
Pierwsze zaskoczenie.

druk_cyfrowy-zwierzęta-pełnia-FT2180A_9A

Przebieram się szeleszcząc, bez zachowania szczególnej ciszy, zostawiając sobie jeszcze na krytyczny moment polar i ocieplane spodnie. Kiedy dostrzegam gnającego przez polanę dzika. Locha. Bo za nią podskakują w pędzie ‘’kluski’’ maleńkich warchlaków. Śmieję się w duchu. To nie tak ma być! Przecież jeszcze nie zacząłem obserwacji, i nawet nie zdążyłem usiąść w ciszy, nie mówiąc o jej zachowaniu. Nie jestem gotów. Zaczekajcie! Ale tak to tu jest… Zawsze trzeba być gotowym. Dziki przedzierając się przez trzciny hałasują tak, że poza sobą świata nie słyszą. To jedyne wytłumaczenie. Podziwiam jak dzicza rodzinka wnika w las, zostawiając mnie osłupionego z echem swojego chrzęstu. Pierwszy zachwyt. Dlatego to takie dobre miejsce. Każde zwierzę ‘’musi’’ wyjść właśnie tędy, jeśli chce podążyć ku polom. Niewielka łąka obfituje w smakowite pędraki, kawałek przestrzeni, a za nią bezpieczny las. Jego bliskość zachęca zwierzęta do wyjścia. Jest naturalną osłoną, skąd mogą potem wyglądać na pole, samemu pozostając ukryte przed obserwatorem.

Choć widok dogasa w mroku, tu gwar nie kończy się nigdy. Nisko, z majestatem dostojnym szumu przelatują żurawie. Te jeszcze szukają miejsca na nocleg. Są tak bliziutko, że widzę jak ptak kręci nieznacznie głową podczas lotu. Czujny strażnik tego świata, jednak nie dostrzega mnie już. Szuwary zanurzone pozostają w misterium chrzęstów i trzasków. Cały czas coś tam chodzi. To właśnie urok tego świata. Napięcie z ciekawością szybuje jak szalona sinusoida, bo nie masz pewności, co też za moment pokaże się na widoku. Dzik, sarna, jeleń, jenot, a może i łoś mocarny? Tajemnica. Kaczki wyzywają jak wściekłe. Chciałyby pospać, jednak wytracają je ze spokoju odgłosy buszowania zwierzęcych mieszkańców ostoi. Wtórują im zaniepokojone łyski, piłując jeszcze ten chaos odgłosem gwoździa. Do chóru dokładają perkozy, gęsi i jeszcze inne, nieznane mi ptactwo. Stada kolejnych kaczek przemykają świszcząc. Tak będzie tu niemal do rana… A z dnia na dzień, tylko coraz głośniej. Za około 2 tygodnie zaczną żaby i ropuchy, potem szuwary odezwą pieśnią maleńkich niepozornych mieszkańców: trzcinniczków, łozówek, rokitniczek, brzęczek, świerszczaków. Na 2-3 miesiące to one staną się tłem, osobliwym duchem tego świata. Koroną śpiewu poniosą szarobure słowiki. Jeszcze trochę…

23762216_dwie_kaczki_krzyzowki

Kacze wrzaski, to dla mnie orientacyjny znak, skąd mogę spodziewać się zwierzęcej wizyty. Przekorna myśl. Mówi się, że człowiek płoszy, ale co powiedzieć na te wszystkie jelenie, dziki i bobry nie dające ptactwu się wyspać? Obserwuję te krnąbrne myśli z uciechą. Zabawy umysłu. Kaczkę natura przystosowała do swojego świata równie wygodnie. Potrafi ona spać ‘’połową mózgu’’. W rzeczy samej. Kiedy jego jedna połowa śpi, druga czuwa, w każdej chwili trzymając pierzaste ciało w gotowości do ucieczki i wzlotu. To co wydaje się zdumiewającym fenomenem, dla krzyżówki jest czymś naturalnym. Zastanawiam się tylko, czy ten mechanizm dzieje się również wtedy, kiedy one tak kwaczą. Ta cecha, to niezbędnik w jej świecie. Bo w każdej chwili spodziewać się można polującego lisa, jenota, dawniej nawet suma spod wody, a i dzik nie pogardzi mniej czujną czy ranną. Amatorów na opierzony kuper znajdzie się wielu.

Wreszcie… zza ostatnich chmur wyłania się księżycowy latarnik. Oświetla zanurzoną w nocy polanę odwiecznym srebrem zapomnianych krain. Czar, dzikość, świętość, i boskie piękno w jednym. Moje ulubione chwile. W takich momentach czuję wielkie szczęście duszy. Zamglony, rozmarzony, zanurzony… nieznane chwiejne plamy płowego cienia, wracają mnie do większej trzeźwości. Tam stoją jakieś zwierzęta. Dużo. Idą przez łąkę. Wielkie jak konie. A przynajmniej takie mi się wtedy wydają. To mogą być tylko jelenie. Poznaję również nie tylko po kolorze, wielkości, ale i innym kroku. Musiały stać tam wiele minut. Wyszły tak cicho! Kunszt. Jak to dobrze, że się nie poruszyłem mocniej przez ten czas. Poza wilkiem i rysiem, nie ma chyba bardziej czujnego i ostrożnego zwierzęcia niż jeleń. Ich węch jest jeszcze bardziej czuły, niż najlepszego psa myśliwskiego. Nastawiając się na ich obserwację, trzeba zadbać o wiatr i kamuflaż zapachowy. Czego nie zrobiłem, bo i nie spodziewałem ich się tu dzisiaj. Nie aż tylu. A one, już idą. Gęsiego, jeden za drugim. Chcą przejść na drugą stronę łąki, i dalej pewnie w las, skąd na pole rzepaku jeden krok. Grupa jest dziwnie mieszana. W oczy rzuca się ‘’rosohaty’’ byk, który idzie jako drugi. Przesuwają się jak szare zjawy – na wprost mnie i czatowni. Spoglądam z góry. Liczę je. Około dwadzieścia. Szurają w trawie kopytka. Ani drgnę. Spowolniłem, spłyciłem oddech. Wiem, że teraz wszystko zależy od szczęścia. Wystarczy maleńki powiew wiatru… Na chwilę zatrzymują się. I już wiem, że one wiedzą. Widzieć nie muszą, ale zapach. Dostrzegam, że druga mniejsza grupka nadal została na łące, jakby wahały się czy iść za resztą chmary.

– Puhhhuuuu! Huuu, huuuuu huuuu! 

Nawołuje tajemniczo niedaleki Puszczyk. Rozkręca się i nie przestaje. Głos jego przypomina starą parową ‘’ciuchcię’’. Rozkwitam w pełni uśmiechu. Ależ moc. Co za magia! Dostrzec ją w sekundzie. I przenosisz się w czas pradawny, dziki, dla wielu niedostępny i nieistniejący nawet. Tu parę metrów jelenie w srebrze księżycowej poświaty, hałasujące dziki i kaczory, a teraz zew sowy. Dziękuję w sercu każdemu ze zwierzęcych braci za ten dar – czar. Obfita chwila. Sennie, głucho odzywają się wybudzone żurawie. Po chwili badawczego, niepewnego postoju grupa rusza szybciej. Odbiegają truchtem i znikają gdzieś w lesie. Ehh…
Ale życie nie kończy się. Ledwo znika hałas po jeleniach, słyszę jak ‘’bekają’’ dziki. Nadchodzą głośno, pewne bezpieczeństwa wśród opiekuńczych trzcin. Kwiki, jakby z sobą walczyły. Kotłowanina. Pogłos i trzask narasta. Są tuż. Czarne plamy wybiegają na łąkę z łoskotem, a ja już przestaję temu dziwić. Są przecież u siebie. Mimo, że dziki mają węch równie sprawny jak jelenie, przez nie wykrycia się nie boję. Takie trochę gapcie z nich, zainteresowane głównie jedzeniem, kąpielą błotną i niechlujnym hałasowaniem. Obserwuję jak kręcą się pospiesznie tu i tam, mocą silnego ryja przekopujące pierwszą wiosenną młodzież trawną. Widok kryształowy, księżycowy. Baśń nocna. Długo nie zostają. Tu jest już tak zbuchtowane, do wszelkiej możliwości.

10143536865_538ccde880_b

Długo słucham Puszczyka, który tak niespodzianie ubogacił mi czas czuwania. Drugie, coś mu odpowiada kwicząco. Pewnie samiczka. Ten okres w marcu, to właśnie pora, kiedy sowy zaczynają zachowania godowe. W całej Polsce lokalnie organizowane są ‘’noce sów’’, gdzie grupy  ich miłośników  również wysiadują w ciemnościach, zachwycając się nawoływaniami ptasich drapieżców cienia. Warto wybrać się spokojną księżycową porą. Ja upatrzyłem sobie kilka miejsc z grupami starych dziuplastych wierzb i innych starodrzewi, mam zamiar usłyszeć jeszcze pójdźkę i uszatkę. Kaczki znowu rozkręcają swoje narzekania kaskadą, a ja słyszę jak coś pospiesznie zbliża się w mroku.

– Plum, plum, plum, plusk!

Powtarza z impetem. Jeszcze jeden chrzęst i wybiega wielka locha. Darń ocukrzona dywanikiem delikatnego przymrozku. Te pluski to również echo dzików, kiedy w pędzie skakały przez rozlany po brzegi rów. Za nią sznurem pomyka korowód kilku maluchów. To już druga tej nocy. Biegną wytrwale przez przestrzeń, kierując na rozległe kukurydziane ściernisko. A ja tonę w powodzi zachwytu. Nie mogę się nadziwić – jakie one są odporne. Taki ziąb, a maluchy skaczą wytrwale za matką w głęboką lodowatą wodę, i to nie raz podczas jednej żerowej nocy. Od małego pełen hart.

Zimno. Przyjaciel i towarzysz każdego wędrowca – czatownika. Możesz być pewien, że się zjawi, prędzej czy później. Niesie zawsze jedną wiadomość. Pyta. Sprawdza. Zmierzymy się? Jak długo wytrwasz, wygnańcu? ‘’Nie dzisiaj mój drogi…’’ Nakładam awaryjny polar i puchate spodnie. Teraz, choć przypominam grubego bałwana, odzież mam wyciszoną z większości szelestów. A to ważne… Przekonałem się nie raz, że nawet sarna z kilku kroków potrafi usłyszeć jak trzaska / chrupie Ci kość w ciele. Swoje tu wysiedziałem. I tyle wrażeń, wystarczy. Czas się przejść po skrajach pól, gdzie mogę mieć daleki widok i w porę wypatrzyć zwierzęcych biesiadników. Jeszcze łyki gorącej herbaty i mała kanapka. Ruszam w krainę srebrnego blasku i mrozu.

Pod topolową aleją przystaję znów na moment. Tu na polu rzepaku horyzont jest doskonały, nawet bez księżyca widać zawsze sylwetki zwierząt. Każde które, wyłoni się z tajemnicy bagien i przejdzie przez las, wychodzi właśnie tutaj. Rozpoznaję grupę kilku saren w oddali. Pasą się spokojnie. Już mi ciepło. Postoję, posiedzę, popatrzę. Jęczy i nawołuje pójdzka – zastąpiła puszczyka. Jakże odmienny zew. Wracać się nie chce. Tyle wspomnień… Dokładnie tutaj stałem we wrześniu, słuchają ryczącego w kukurydzy byka. A ubywający, stary, złocisty księżyc zachodził za drzewami. Popijam znów herbatę obsługując termos wcale bez ciszy, kiedy coś zasuwa powoli w moim kierunku. Hop – człap. Myk. Jest! Rozpoznaję królika. Ale czemu do mnie idzie, skoro musiał mnie słyszeć? Choć umysł się dziwi, serce swoje wie. Kiedy kochasz naturę, ona po prostu obdarowuje, coraz piękniejszymi i bogatszymi chwilami. Krzepię wyziębione gardło herbatą, a on siada na chwilę tuż obok. Podziwiam odcinające się uszy. Jak wtedy, ten lis przy jesionie – pamiętam. Jedność. W takich chwilach cieszę się i wzruszam najbardziej. Można tu być, nie przeszkadzając. Ani trochę się nie wystraszył. Pozdrawiam go w duszy z podziękowaniem, a on człapie dalej w pole. Dziś dla niego człowiek przyniósł ciekawość i bezpieczeństwo. I chciałbym aby było tak zawsze…

5R984-1986

Samotny warchlak. Drugi wieczór wędrowny.

Dzisiaj przybywam o godzinę wcześniej, nauczony wczorajszą lekcją. Chcę zająć miejsce, zanim ruszą się zwierzęta. Ze skraju lasu podnosi się królik, i oddala kilka skoków. Pod drzewem staje słupka i bada mnie ciekawsko. Dalej nie ucieka. To na pewno ten sam z wczoraj. Witaj króliczy bracie! Jego zachowanie po prostu mnie wzrusza. Ja również przystaję z rowerem, bo mam wrażenie deja vu. Znów na dróżce daleko stoi sarna. Głowa tak samo opuszczona. I to wyczuwalne zamyślenie, zawieszenie. Może chora lub stara? Nie dowiem się. Czekam aż przejdzie. Królik siedzi. Chcę lepiej dziś schować rower, bo jednak ostatnio widziałem, że ktoś przy nim się zatrzymał i próbował majstrować. I gdy zbliżam się do starego snopka słomy porzuconego przy rowie, w słuch uderza niespodziane Chrummm! Ale jakże inne. Z balotu wyskakuje rudo – brązowy warchlak i kwicząc przerażony kusztyka do lasu. Jeżu! Sierść ma zmierzwioną, potarganą. Niewielki. Odbieram obrazy w spowolnionym tempie. Burza myśli, bo przecież skoro jeden, to inne, a skoro więcej, to locha… Nic jednak nie wybiega. Pusto. Jeszcze błysk myśli, czy go nie łapać, ale za późno. Znika. Tak nietypowa sytuacja. Biedak zagrzebał się w słomie, aby ogrzać. Maleńkie, samotne, przerażone dziecko. Tak mi go szkoda – że przeze mnie musiał stąd iść. Dlaczego tak, bez matki? Jedno wytłumaczenie trafia najbardziej – pokłosie chorych polowań na wszystkie dziki, i oskarżanie tych zwierząt o roznoszenie ASF. Bezsilny taki czuję się w tamtym momencie. Ile zła robi im człowiek, w myśl urojonych interesów, a ze szkodą dla całej planety i wszystkich jej mieszkańców, łącznie z nami. Krótkowzroczność.

Pozostaję jednak w cichej nadziei, że adoptują go inne dziki, i ośmieli się wyjść kiedy je usłyszy. Wczoraj przecież przebiegły tutaj dwie lochy. Wygnany na pewno nie został. Choć wyjątkowo zdarzyć się może, że matka zje lub zabije bardzo upośledzone prosię zaraz po porodzie, u nich panuje miłość i wzajemna pomoc. Rodzina – tak ważne sedno w życiu dzika. Grupa, siłą i podstawą przetrwania. Można od dzików tego się uczyć. Jedynie stare odyńce, lubią wędrować samotnie. Może i na starość dziwaczeją, że nie sposób im w zgodzie żyć z watahą? Kiedy idę ścieżką przez łąkę, dostrzegam zerkający spomiędzy trzcin łeb lisi. On już usłyszał apetyczne larum. Być może nawet tropił kąsek, zanim się zjawiłem. Kita miga mi na pożegnanie, gdy drapieżnik znika w gąszczu. Jakoś z ulgą odbieram ten widok.

Dobrze, że jestem wcześniej. Dzięki temu słyszę, jak ogromne osadziło się tu bogactwo ptasie. Kos, paszkot, kwiczoł, strzyżyk, potrzeszcz, rudzik, trznadle, dzięcioły, mazurki, pełzacz, sikora czarnogłówka, bogatki, szpaki, bażant, kruki, szczygły, dzwońce, zięba, kowalik… A do tego gros ptactwa wodno – bagiennego. Siedzę już w czatowni, zasłuchując się w nawoływaniach, pieśniach i całym tym gwarze pracowitego dnia. Sążnisty szelest wyrywa mnie na moment z ptasiej opery i z niejakim zdumieniem obserwuję dwa średnie dziki buszujące na styku szuwarów i łąki. Jest jeszcze całkiem widno. Co za gratka! To miejsce jest rzeczywiście cudowne. Dziki okazują się być przelatkami, taką to jeszcze podrastającą młodzieżą, przed którą otworem stoi poznanie świata i bogactwo życia. O ile przetrwają. Tak się cieszę, że potrafią istnieć i ukryć się w niedostępnych ludzkiej stopie ostojach. Błota, moczary, bagniska, torfiska… Szukaj igły w stogu siana.

Noc. Dziś jakże inna. Niebo oblekło się kołdrą gęstych chmur, a księżyc czasem ledwo wyjrzy. Mimo to widzę klarownie. Z jednej strony to dobrze – pełnia to także czas opętanych polowań ludzkich, a w mroku zwierzaki nie są tak widoczne. Puszczyk odezwał się tylko parę razy. Zauważyłem, że właśnie w te najpiękniejsze dla człowieka, jasne, księżycowe noce, i one nawołują więcej. Kwiki i chrumkot dzików mieszają się nieprzerwanie z kaczą paniką, aż dziwi się wędrowiec, że to wszystko jest tam tak liczne, prawdziwe, krząta się i żyje. Chmury, widać, że jednak się nie rozproszą. Po wczorajszych doznaniach, czuję się nasycony.
Kiedy cicho stawiam kroki na polnej dróżce w powrocie z rowerem, obok mnie, raptem parę kroków w prawo, równo i w tym samym tempie kica znany już królik. Zatrzymuję się i przepuszczam go drogą, gdy widzę, że odbija na ukos w kierunku lasu. Przechodzi tuż przed oponą, jakbym dla niego nie istniał. Przystaje obok starego pieńka brzozy. Patrzymy w ciszy – na siebie. On wie. Wie ‘’mnie’’. Bo tak się w tym momencie czuję. Jakbym nie był dla niego żadną tajemnicą, strachem, a otwartą kartą istnienia. W duszy darzę go podziękowaniem, a szczęście tętni radosnym oddechem. Może to ten sam od niejakiej Alicji – myślę ze śmiechem. W mojej leśnej krainie czarów.

54514206_2165514530199485_6966236319009734656_n

Zimowa pieśń kniei. Lisie Marzenie.

Mróz kąsa zadziornie, jakby chciał wygnać ciekawskiego wędrowca ku domostwu ciepłemu. Pogoda znów rządzi się swoimi kaprysami. Miał być czerwony zachód słońca, gwiezdne niebo i księżycowe srebro czarujące ośnieżone pola wspomnieniem magii pradawnych zim. Tymczasem gapię się na skłębione chmury i siłuję na cierpliwość z lodowatymi podmuchami żywiołu. Nie tak miało być… Drzewa szemrają sennie, im aura obojętna. Mijają dwie godziny młodej nocy w czatowni, przerywane ratunkiem w postaci parującej herbaty z cytryną, kiedy dostrzegam szarą smugę prującą w pędzie białe połacie polnej pustki. No wreszcie jesteś! Tak się przed momentem zastanawiałem, gdzie się podziały lisy. I jeden oto gna. Mimo braku księżyca, widać doskonale. Ich czas, lisi bal godowy. Zwierz raptem przystaje w pędzie, osadzając się na ‘’siad’’. Co u licha leśnego jemu?

– Hauuuuu!! Auuuuuuu…Hauuu….! 

Nadlatuje zew z tęsknym akcentem. Kończy frazę ostrym szczeknięciem. Jakże idealnie to samotne lisie wycie wpasowuje się w biały krajobraz wszechobecnego chłodu. Pieśń rudzielca czaruje duszę, stawiając kropkę baśniowego zakończenia tego czuwania. I nie mogę wyjść ze wzruszenia. Taka niespodzianka! Po tylu latach obserwacji. Bo jeszcze nie zdarzyło się, aby lis odezwał mi się widoku, z tak bliska. Zwykle, słyszałem ich pieśń, gdzieś kołaczącą echem w oddali. Teraz przeniknęła do serca, w pełnym majestacie zwierzęcego sekretu. Mrozny cud. A on biegnie dalej. Może za tropem liszki… Po chwili znika mi z oczu.

9fda4937063395e250d1179a43a394ab

W lesie coś szura po liściach. Rozwiązanie pokazuje się niebawem, w postaci czterech saren wylegających z leśnego skraju na pole. Poruszają się swobodnie, ufnie. Zupełnie, zupełnie inaczej niż większość ludzi zazwyczaj ma okazję oglądać. Jedna jest ciut mniejsza od pozostałych, pewnie tegoroczny koziołek. On wybiega momentami na boki i nie trzyma szyku. Reszta podąża zgodnie. Widać, że maszerowały ‘’na pewniaka’’ i nie zatrzymają się tutaj. Choć schylają co i raz głowy do ziemi, jakby chciały wybadać, czy może jednak jest tu coś do zjedzenia. Rodzinna grupka. Jest bardzo wcześnie – dopiero 17ta. Jeśli zasadzicie się kiedyś na nockę pod lasem, to właśnie sarny wyjdą jako pierwsze. A spora szansa, że będą już na polach przed zmierzchem. Niezbyt dobrze radzą sobie z większym mrozem. Dlatego jako pierwsze ruszają na żerowiska. Dziwię się tylko, że wybierają przedzieranie się przez zaśnieżone pola, mimo pełnych paśników nieopodal. Na jelenie i dziki trzeba trochę zaczekać, a często nie pojawiają się wcale. Kiedy ich czarne sylwetki gasną na dalekim horyzoncie, z lasu wychodzą trzy kolejne. Czyżby aż tak rozproszona grupa? Te obwąchują świeże ślady poprzedniczek, i raznie podążają tą samą ścieżką. Mam przeczucie, że już na oziminie połączą się w jedną grupę. I kiedy ich czarne, nieco ‘’psie’’ sylwetki gasną na dalekim horyzoncie, decyduję się na powrót. Zimno daje w kość, i choć wytrzymałbym jeszcze… Te chmury. Nie będę jednak dziś czekał na dziki. Choć widok brnącej w śniegu watahy to nie lada gratka. Lis jednak bardzo wzruszył i zamyślił. Zastanawiam się, tak naprawdę, jak mało jeszcze widziałem. Bo i łosia w śniegu chciałoby się. I Żubra. I tyle innych, że o rysiu nie wspomnę…
Wracam szczęśliwy, spełniony i wdzięczny, oczarowany ciągle echem lisiego zewu, który rozbrzmiewa ze wspomnieniem mocą, jakby nigdy nie ucichł…

fox-at-night-painting-ericamaxine-price (1)

Z pamiętnika zimowego podróżnika: Noc Wędrowna.

Uciszyło się. Szalejące przez kilkanaście godzin żywioły, zmęczone, wytańczone, wyczerpały wreszcie swą dziką furię. Woda, ziemia, powietrze – wszystko to przytuliło się w końcu zgodnie i zasnęło pod tonami bielusieńkiego puchu. Jest spokojnie i cicho. Czasem brzęknie gdzieś na mrozie niewidoczne źdźbło, ot zimowa symfonia ciszy, przy akompaniamencie harcujących myszy. Nocne pola spowił zachwyt lekkiej, białawej mgiełki. Nieruchome widma zasypanych drzew wyłaniają się niczym zjawy, narzekając na wspomnienie tragicznej zamieci. Wyglądają upiornie, pięknie i nieziemsko. Czar zimowego cudu zachwyca zestrojone z nocą oczy, przenosząc umysł do krainy duszy. Na miedzach sterczą buńczucznie maszty chwaścianych kikutów. Czego one nie przetrwają.

3ed00821ac403b399a4d76f4592c842e

Pochłaniam wcale nie forsownym marszem kolejne i następne kilometry. Czuję się jak polarnik, przemierzający bezkres arktycznego piekła. Gdzie okiem nie sięgnąć, tam ściele się otchłań wszechpanującej bieli. I możesz tak wędrować bez końca, dopóty sił starczy, lub nogi nie odmówią posłuszeństwa. Dopóki maszerujesz, jest przyjemnie ciepło. Doskonale udało mi się dziś dobrać ubiór. Nie zagrzewam się, a ciepła z podchodu wystarcza na półgodzinny postój. Idealnie. Ogarniam wzrokiem… Wolność… taką wolność, którą to nie mogę się nasycić. Bo te zaśnieżone bezkresy tkwią oto przede mną puste i ciche, a ja mogę podążyć w dowolnym kierunku, tak daleko jak tylko zapragnę. I polami wymijać, co większe wsie. Przestrzeń jak nigdy zaprasza do wędrówki. Śniegu nie ma aż tak dużo, nie męczę się wiec zbytnio. W plecaku są kanapki i dwa termosy. Z jednego krzepi herbata z własnoręcznie zebranych dzikiej róży i jarzębin, w drugim gęsta zupa. Iść, nie przestawać…

Poirytowane kwiczoły terkoczą niepocieszone, kiedy mijam krzaki tarnin i głogów. Nie dziwię im się. Na pewno gdybym wiedział, że tu śpią, obszedłbym to miejsce. O dziwo, nie napotykam żadnych zwierząt, choć śladów co kawałek sporo. Jeśli pokrywa śnieżna utrzyma się długo, ta biała kartka zaroi się paciorkami tropów. Tu przy rowie, jakieś trójpalczaste, na pewno nie bażant, za duże. Czyżby żuraw? Wiem, że sporo z nich nie podjęło wędrówki. Co kawałek sarnie kopytka, a gdzieniegdzie śmieszne znaki zajęczych skoków. Z rzadka ukazują się pojedyncze tropy dzików, i mam wrażenie, że wszystkie ślady są z dzisiaj. Inaczej być nie może, jeśli zadymka przycichła w dzień. Tłumaczę sobie to tym, że jest jeszcze wcześnie. ‘’Dzicza godzina’’ w tych okolicach, zaczyna się na dobre około 23. Wtedy najbardziej można się spodziewać czarnych kolosów. Obserwując ślady, zamyślam się nad mądrością zwierząt. Praktycznie żadna ścieżka nie prowadzi przez otwarte, gołe pole. Doskonale wiedzą, że nie ma czego tam szukać i wystawiać się niepotrzebnie na działanie zawiei i mrozu. Prastary instynkt nieomylnie prowadzi je ku miedzom, olszynom i zadrzewieniem, gdzie spadło mniej śniegu i można wydrapać coś do zjedzenia. Takich miejsc nocą nie wizytuję. Chętnie zmagam się z kaprysami pogody i tym bardziej ucieszam kiedy w tej małej replice Arktyki, przykucnąwszy w porę, mogę odprowadzić wzrokiem jakiegoś zagubionego zwierzęcego podróżnika. W takich warunkach jak dziś, bez problemu wypatruję ich z dala, zanim mnie jeszcze usłyszą.

47537-atmosphere-morning-winter-mist-purple-1920x1280

Nozdrza atakuje zapach świeżego błota i rześkiej wody. Słyszę jej narastający plusk, i już uśmiecham się w myślach. Tak! Wróciły bobry! Bulgot wodny dobywa się z niewielkiej zapory, którą pracowite zwierzątka już zdążyły wznieść mimo chłodów. Nie poddają się. Bo w zeszłym roku im ją zniszczono. Zepsuto kilka, przez co rowy wyschły na wiór, na wiele miesięcy. Ostatni deszczowy czas napełnił je znów, a to wystarczyło nieustępliwym grubaskom do powrotu i działania dla dobra człowieka, oraz wszelkich innych stworzeń. Przy tamie dostrzegam na śniegu mnóstwo tropów. Fragmenty są niezamrożone. Mam
wrażenie, jakby wszelkie stworzenie z pól, przychodziło pić właśnie tutaj. Są lisie i kunie łapki, sarnie kopytka, a nawet ptasie skoki. Bobry chcąc nie chcąc pomagają na wiele sposobów innym mieszkańcom tego świata. Wystarczy, że się osiedlą, a już dzieje się dobrze. Mój Ty kochany Bobrze. Choćby dlatego warto było maszerować tyle kilometrów, aby się tego dowiedzieć, że znów jesteś. Jak zrobi się cieplej wrócę tu podziwiać jak pracuje. Pamiętam takie sceny z niektórych pełni księżyca. Rowek jest głęboki, siedząc na jego skrawku wysoko, mam widok na strugę i leniwie sunącego grubasa. Miejscami, bywa tak płytko, że zwierz musi człapać. Widok tego czujnego przecież zwierzęcia, w blasku odbijającego się w kipieli miesiąca jest iście urokliwy jak on sam. Już nie mogę się doczekać.

Seasons_Winter_Forests_507448.jpg

Zadziwia mnie ta tajemnicza aura. Mimo lekkiego wiatru, mgła przybiera na sile aż tyle, że zamiast zadrzewień na horyzoncie, dostrzegam jedynie rozmazane bure plamy. Jakby chciały skryć swe sekrety, w zawoalowanym misterium pustki polnej. Zwierząt nie napotykam dziś nawet na postojach. Czyżby wichura tak dała im się we znaki? Trwa też przecież Lisi Bal. I kiedy borykam się z myślą, że nie spostrzegłem nawet żadnego lisa, jeden z nich zasuwa bokiem. Ależ ma tempo! Zastygam natychmiast w bezruchu. On zwalnia i wychodzi na drogę, przeskakując na drugą stronę. Nadal tkwię. Z nudów odliczam. Po 2 minutach zwierzak wyłania się znów, i wraca niemal swoim tropem. Czyli był się napić, tam gdzie bobry mimowolnie uczyniły wolne od lodu skrawki. Jakie to ważne – bo jedzenie śniegu nie zaspakaja na mrozie pragnienia, a je wzmaga jeszcze. Mikita znika mi z widoku w chmurze srebrnego pyłu, jaki wznieca po sobie podczas gonitwy. Sunie jak strzała. Żegnam go ciepło w myślach, życząc najlepszych łowów i bezpiecznego szlaku. Tej nocy przemaszerowałem około 20 kilometrów. Dziewięć godzin w terenie. Tak to się wlecze z postojami. W nastroju aury coś się zmieniło. Wilgoć wieszczy zmianę…

W powietrzu wisiała odwilż. Za kilkanaście godzin świat zachłyśnie się deszczem.

402968-svetik

Fragmenty pochodzą z powstającej właśnie mojej książki ”Szepty Kniei”. Jeśli podobała Ci się ta opowieść, możesz pomóc Szeptom urzeczywistnić marzenie ich papierowego wydania, klikając TUTAJ

https://pomagam.pl/szeptykniei 

Za każdą otrzymaną już pomoc dziękuję pełnią leśnego serca ❤ 

Opowieści ze świata zwierząt. Wizyta w szkole.

Bywa, że mój dzień rozpoczyna się jeszcze nocą dnia poprzedniego. Nowe zaproszenie, do kolejnej szkoły 📗 😍 O godzinie 23 wyruszam ze swej miejscowości do Poznania, gdzie oczekuję prawie 3 godziny na nocny pociąg do Warszawy. Stamtąd mam już tylko kawałek do stacji w Sulejówku, skąd trafiam do maleńkiej szkoły podstawowej w miejscowości Chobot, przy nieocenionym wparciu pani Wika Węglińska – to ona wypatrzyła Szepty Kniei na facebooku i zorganizowała całe spotkanie. Jej dzieci uczą się właśnie tutaj. Jest po ósmej rano. Udało się zdążyć. Trwają jeszcze lekcje, więc mam trochę czasu aby zainstalować się na spokojnie ze sprzętem no i pogawędzić z Nauczycielami o tym, co w lesie piszczy. Przyjęty jestem tak radośnie i ciepło, co w głębi bardzo mnie wzrusza. Nie czuję zmęczenia ani trochę. Napój energetyzujący (fuj) okazuje się być niepotrzebny. Nie wiadomo skąd, aktywują się niezmierzone pokłady ożywienia i energii. Nie miałem pojęcia, że istnieją we mnie. Po dzwonku przybywają dzieci. Chwila zamieszania, ale i ciekawość, uśmiechy. Witamy się. Wreszcie mogę zaczynać…

48382013_2159980990921001_5417037629612883968_n

– Dzisiaj przeniesiemy się w tajemny świat lasów, łąk, pól, bagien i zagajników. Zapoznamy się z odgłosami zwierząt tam żyjących, nauczymy rozpoznawać niektóre ptasie głosy, dowiemy jak żyją, co je cieszy, bawi, a czego się boją, oraz jak je poznawać i obserwować tak, aby nie przeszkadzać im w codziennym życiu.

Zaczynamy od prezentacji – pokazu slajdów z głosami i obrazkami. Przy każdym z nich robię przerwę, wtrącając opowieści i ciekawostki z pamięci, których przychodzi do mnie wtedy mnóstwo. Bo i z każdym pokazanym zwierzęciem wiążą się osobiste historie, przeżyte podczas godzin wędrówek i czuwania w leśnym świecie. Najbardziej intryguje, kiedy opowiadam jak byłem blisko – sarny, lisa, łosia czy dzika. Jak to możliwe? Żebym sam to wiedział… Po prostu ufają i przyzwyczajają się. A przy odrobinie znajomości ich ścieżek i zwyczajów, można wtopić się tak, że podobne spotkania staną się ‘’zwyczajną’’ częścią każdego spaceru. Dzieci od początku mają mnóstwo pytań i swoich opowiastek, dostrzegam nieraz i po dwie łapki uniesione w napiętym oczekiwaniu, ze wzrokiem utkwionym we mnie. Chobot to mała miejscowość położona blisko lasu wśród pól. Plączą się tutaj zające, bażanty, sarny, lisy i dziki, które to dzieci znają i kojarzą już z własnych obserwacji. Staram się przedstawiać zwierzęta tak, jak sam je postrzegam. Jako istoty ciekawskie, wesołe, inteligentne, skore do zabaw i psot. I tutaj też jest co opowiadać. Bo mało kto wie, że sarny okazują sobie czułość i potrafią dokazywać na polach zupełnie jak małe psiaki. Mało tego, rozpoznają się osobiście, po cechach dla nas niewidocznych. Narastająca ciekawość, rodzi burzę mózgów, bo każde chce coś od siebie opowiedzieć lub zapytać. Na szczęście mam wsparcie nauczycieli, którzy wiedzą co robić w takich sytuacjach i umieją utrzymać ciszę  Wypływają kolejne informacje i ciekawostki.

Dlaczego dziki kąpią się bagnie i oblepiają błotem? W jakim celu ocierają o drzewa, używając ich jak szczotek? Jak naśladować pisk sarniej kozy? Kiedy najlepiej obserwować zimowe lisie gody, oraz dlaczego niesłusznie oskarża się rudzielca o wyjadanie zajęcy? Bo przecież w diecie lisa dominują małe gryzonie, a zając potrafi biegać z prędkością 70 km na godzinę, lis maksymalnie do 50 – nie ma więc szans w takim pościgu. Wracam też wtedy pamięcią do obserwowanych polowań lisich, kiedy zające dosłownie płatały figle, skradającym się lisim głodomorom. Gdzie najlepiej podglądać w Polsce żubry? Jak żyje chmara jeleni, oraz ‘’kim jest’’ licówka? Skąd się wzięły u nas daniele i bażanty? Które ptaki trąbią na powitanie słońca? Jak to jest, że sarny ‘’znają się’’ z żurawiami i żerują wspólnie o poranku na łące? Na co i jak poluje ryś? Ta mała, śliczna łasica – aż taki z niej ‘’rozbójnik’’, plądrujący tunele nornic? Jakie sztuczki stosują czajki dla ochrony gniazd i piskląt? Dlaczego słowiki śpiewają nocą? Gdzie możemy spotkać bąka? Nie mogło też zabraknąć kawałka o mych ukochanych bobrach. Tu dzieci oglądają na zdjęciach z moich okolic; tamy, rozlewiska i przepływy stworzone przez te pracowite zwierzątka. Tłumaczę jak działania bobrowych robotników pomagają nam oszczędzać i oczyszczać wodę, jak dzięki temu chronimy jej zasoby i oszczędza nam to bolesnych skutków zmian klimatycznych. Przy stróżkach i rozlewach uwieczniłem ogrom zwierzęcych tropów, jakie pojawiły się, kiedy tylko bobry osiedliły się zmieniając okolicę na dobre. ‘’Bobre’’  Dzieci więc widzą na własne oczy, w jaki sposób praca tych wodnych grubasków przyciąga do nowej ostoi zwierzęcych osadników, którzy korzystają z niedostępności podmokłego terenu i nowych kąpielisk, oraz zarastającej roślinności. A przecież nie tylko one – wraz z bobrowymi stawami do nowego świata zawitają kaczki i ptaki brodzące, ryby, oraz ogrom innych maleńkich stworzeń. Dowiadują się też, dlaczego krótkowzroczny, nieświadomy człowiek oskarża te pożyteczne zwierzęta o ‘’szkody’’ oraz jak prosto można im zaradzić, nie krzywdząc przy tym nikogo.

48273033_584148632039810_8238738934432006144_n

Teraz zaglądamy na chwilę do nocnego świata zwierząt, w czasie szelestów, chrobotów, księżyca i mgieł. Wtedy dzieci dowiadują się dlaczego nietoperze to takie pożyteczne zwierzęta, jak chronią nas przed komarami, i w jaki sposób można im pomóc. Sympatyczne pyszczki gacków budzą u większości uśmiech, choć przewinął się w obrazku też jakiś nocek i mroczek. Gacki wybrałem celowo – jako jedne z niewielu są znane i kojarzone z nazwy dość powszechnie. Są przy tym wielce urocze  🦇 Opowiadam o moich nocnych spotkaniach z dzikami, te budzą niejaki podziw i kolejne pytania. Krótka gawęda o ciekawskich sowach na ściernisku, które podlatują obejrzeć nieznanego wędrowca. Choć czasu mamy dziś bez limitu, ‘’wszystkiego’’ opowiedzieć nie jestem w stanie. Cieszę się, że zapamiętają choć pójdźkę, płomykówkę, i puszczyka. Te, które spotkać można najłatwiej.

Kuna akrobatka.

Wędrując pewnego razu skrajem lasu, dziwny szmer przykuł moją uwagę. Rozglądam się wszędzie – nic. Znowu. Dostrzegam, że z sosny osypują się rude fragmenty kory. Czyżby drzewo zapraszało do gawędy z sobą? Spoglądam wyżej i dostrzegam sprawcę całego zamieszania – z góry spogląda na mnie ciekawski łepek młodej kuny. Jest zaskoczona chyba równie jak ja – spotkać to przecież nocne zwierzę, tak odkryte w ciągu dnia? Przyglądamy się sobie długo, długo. Ja ani drgnę przez cały czas. Wiem, już, że zwierzęta taka postawa zarówno intryguje jak i uspokaja. Ona wygląda, to z tej, to z drugiej. Wreszcie zaczyna się wspinać. Ale jak lekko! Widać, że to dla niej nie pierwszyzna. Teraz mierzy wzrokiem do kolejnego drzewa, i jak z procy wykonuje śmiały, odległy skok na kolejną sosnę. Gałąz ugina się sprężynują delikatnie. Jak ona tak potrafi! Zupełnie swobodnie, bez strachu, trafia dokładnie tam gdzie zamierzy. I tak po kolejnych drzewach oddala się ode mnie ‘’drogą powietrzną’’ pozostawiając w radości i niejako osłupieniu. A jak to było, kiedy zając bronił się przed myszołowem, skacząc odważnie na natrętnego drapieżnika? Uff! Opowiadanie obserwacji z pamięci idzie mi coraz lepiej.

Teraz pora na pozostałe zdjęcia i kilka filmów, które budzą równie wiele entuzjazmu. Na nich dzieci mogą zobaczyć jak zwierzęta zachowują się w swoim środowisku naturalnie oraz niemal dotknąć, kiedy zwierzaki w ujęciach trącają pyskiem wypatrzoną kamerę. Widzą też, że nie zmyślałem niczego – na przechwyconych ujęciach dostrzec można jak zwierzęta bawią się z sobą, rozpoznać kolejne gatunki ptaków i dowiedzieć następnych ciekawostek. W jaki sposób sójka sadzi dęby? Jak strażniczka lasu ostrzega inne zwierzęta? Dlaczego daniele kopią dołki? Jak kukułka podrzuca jajka, i jak jej pisklę poczyna sobie w obcym gnieździe? Dlaczego małe ptaszki zwykle nie rozpoznają pomyłki – podrzutka? Czemu kozły saren szczekają tak ochryple? Jak odróżnić myszołowa od jastrzębia? Na co zwrócić uwagę, szukając w polu tropów zwierząt i czyj do kogo należy? Dlaczego żurawie tańczą? Całe to bogactwo, zebrane w pamięci, wspomnieniach i z przeczytanych książek – tak się cieszę, że mogę się tym podzielić. Czas wreszcie na pytania…

– Od kiedy pan tak obserwuje i podgląda, no i dlaczego?

I to pytanie szczególnie mnie porusza. Patrzę na roziskrzone buzie i przeglądam się w ich twarzach. Widzę dawnego siebie – tak samo zafascynowanego i urzeczonego tym światem. Choć już wtedy zaczytanego w książkach na ten temat. Najpierw była ‘’faza’’ na większe ssaki, potem ptaki i nietoperze. Jakiś czas na płazy i gady – zaczytywałem się w książkach o żabach, ropuchach, jaszczurkach i wężach. Motyle, ćmy, owady, nieco roślin i łąki. A teraz drzewa. Choć tyle jeszcze przede mną do odkrycia, i nie jestem w stanie zmagazynować wszystkiego w pamięci. Dlaczego? No bo kocham… Odkąd pamiętam, widok zwierząt w naturze, powodował we mnie postępującą ciekawość, radość i szczęście, nawet jeśli widziane były tylko na chwilę. Z czasem cotygodniowe spacery z rodzicami i wypady na grzyby nie wystarczyły już aby zaspokoić moją ciekawość. Zacząłem wędrować sam, coraz częściej, dalej, dłużej i odważniej. A pośród swoich zwierząt, uczestnicząc w ich świecie i życiu, czuję się szczęśliwy. Uwielbiam być blisko nich, niewidoczny, zaakceptowany, i co najważniejsze – obdarowany chwilami i obserwacjami, którymi mogę się z kimś podzielić. To wszystko sprawia mi nieopisaną uciechę.

48233970_384536975619823_6338408556710068224_n

Pytań jest ogrom, widzę mnóstwo łapek w górze machających do mnie, i teraz dopiero zaczyna się prawdziwa burza mózgów. Czegoś takiego jeszcze nie przeżyłem. Dobrze, że panie wychowawczynie są w stanie zapanować  Czy nie boję się chodzić nocą? Jak blisko nagrywałem ryki jeleni na rykowisku? Dlaczego kuropatwy zakopują się w śniegu? Gdzie w Polsce żyją chomiki? Jakie zwierzęta możemy spotkać w niedalekim tutaj Kampinosie? Wspominam zdarzenie, kiedy sarna zasnęła mi pod czatownią i musiałem 2 godziny czekać, aż łaskawie przeniesie się gdzie indziej. Jest zdjęcie maleństwa. Przy okazji znów o nietoperzu mieszkającym w konstrukcji, który swoim cowieczornym chrobotem, przyzwyczaił żerujące zwierzęta do lekkiego hałasu, dzięki czemu mogłem poruszać się w środku swobodniej. Ktoś opowiada o jeleniu, który wpadł pod auto. Poruszamy temat przejść dla zwierząt przy autostradach, oraz pozostajemy w zgodzie i wyrozumiałości, że to człowiek zajmuje zwierzętom coraz to nowe i kolejne tereny do życia, a one po prostu szukają tylko spokojnego miejsca dla siebie… A to my jesteśmy w ich świecie gośćmi, żyjemy na jednej planecie wspólnie, a ze swą przewagą w rozumie, winni im jesteśmy zrozumienie, szacunek i opiekę.

Dudek, zimorodek, wilga, żołna, – jak wielkie bogactwo kolorowych, cudownych ptaków kryje nasza Polska? Ktoś pyta, czy widziałem w życiu zielonego dzięcioła. Oczywiście! Dzięcioł zielony i zielonosiwy, bardzo podobne do siebie ptaszki. I już rozmawiamy o ich zwyczajach. Czy miałem w życiu jakieś zwierzęta? Pewnie! Było tak, że towarzyszyły mi długo. Pięć papug, chomiki, myszki, pies, trzy akwaria, kanarek, miniaturowe żabki afrykańskie – karliki szponiaste… Nie wiadomo, kiedy mijają ponad dwie godziny, a tematów wypływa tyle, że nie sięgam do wszystkiego pamięcią. Pora nam kończyć Dzieciaki obstępują wokół mnie, krzycząc gromkie DZIĘKUJEEEEMYYY, którego dźwięk pozostanie w sercu na długo. Po wszystkim, kiedy większość opuściła już salę, podchodzi jeden z chłopców i pyta, gdzie może przeczytać moje wiersze i opowieści. Pamiętam go – dużo się wygłupiał i zadawał mnóstwo pytań. Teraz z radością mówię mu, gdzie można odnaleźć szeptowego bloga, pozostając w uśmiechu że coś się w młodej duszy zapisało 

48275142_1970042039697635_6505712681238921216_n

A osobne gawędy rozgadały się jeszcze wraz z nauczycielami i dyrekcją, którzy okazali się być równie wdzięcznymi rozmówcami i słuchaczami. I znów kolejne zaproszenia zostały ofiarowane, gdzie tym razem opowiem już o drzewach, ich energiach i przekazach, zabiorę do pobliskiego parku na zapoznanie i tulenie Drzewnych Przyjaciół  🌳 Szczególne podziękowania składam dla pani Wika Węglińska, która zarezonowała z Szeptowymi opowieściami, zainicjowała i zorganizowała całe spotkanie. Niech Wam wszystkim las w najlepszych chwilach darzy.

Po ponad dobie aktywności, nie czuję się zbytnio zmęczony i nawet nie od razu kładę spać. Dusza cieszy się tak, że pewnie pojechałaby w tej samej chwili i 500 km gdziekolwiek, aby dzielić się jeszcze i jeszcze. Nie zna ograniczeń ciała. Układam ją wraz z sobą, do urywanego snu. Jej reakcja szepcze po prostu; TO jest TO  

W podziękowaniu za ten czas, z życzeniami Wszystkiego Leśnego dla moich małych i dużych słuchaczy  💚 💙

48428268_2247195328937858_7439187994407337984_n